بیرون روم ز خود، چو شد آواز پا بلند

فریاد می کند سخنان بلند ما

آواز ما اگر نشود از حیا بلند

از بس رمیده است ز همصحبتان دلم

بلبل به زیر بال خموشی کشید سر

صائب به گلشنی که شد آواز ما بلند