بلبل به زیر بال خموشی کشید سر

آواز ما اگر نشود از حیا بلند

از بس رمیده است ز همصحبتان دلم

بیرون روم ز خود، چو شد آواز پا بلند

صائب به گلشنی که شد آواز ما بلند