بسته ام چشم از تماشای زلیخای جهان

می شوم معمورتر چندان که ویرانم کنند

تازه چون ابرست از تردستیم روی زمین

می شود عالم پریشان، گر پریشانم کنند

چشم آن دارم که با یوسف به زندانم کنند

می فشارم چون صدف دندان غیرت بر جگر

گر به جای آبرو، گوهر به دامانم کنند