موج می غلتد به روی آب و از خود می رود

زاهد خشک از هوای جلوه مستانه اش

می کشد خمیازه چون محراب و از خود می رود

وصل نتواند عنان رفتن دل را گرفت

نیست این پروانه را سامان شمع افروختن

می کند نظاره مهتاب و از خود می رود

دست و پایی می زند هر کس درین دریا چو موج