عشق از سر رفت بیرون و غرور او نرفت

رخت خود بیرون ازین ویرانه می باید کشید

حرص هیهات است بگشاید کمر در زندگی

تا نفس چون مورداری، دانه می باید کشید

ناز مهمان را ز صاحب خانه می باید کشید

نیست آسایش درین عالم، که بهر خواب تلخ

منت شیرینی افسانه می باید کشید