ناز مهمان را ز صاحب خانه می باید کشید

حرص هیهات است بگشاید کمر در زندگی

تا نفس چون مورداری، دانه می باید کشید

عشق از سر رفت بیرون و غرور او نرفت

نیست آسایش درین عالم، که بهر خواب تلخ

منت شیرینی افسانه می باید کشید

مدتی بار دل مردم شدی صائب، بس است