نیست آسایش درین عالم، که بهر خواب تلخ

تا نفس چون مورداری، دانه می باید کشید

عشق از سر رفت بیرون و غرور او نرفت

ناز مهمان را ز صاحب خانه می باید کشید

منت شیرینی افسانه می باید کشید

مدتی بار دل مردم شدی صائب، بس است

پا به دامن بعد ازین مردانه می باید کشید