پنبه بردار از سر مینا و در گوشم گذار

من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار

بحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار

گفتگوی توبه می ریزد نمک در ساغرم

از خمار می گرانی می کند سر بر تنم

تا سبک گردم، سبوی باده بر دوشم گذار

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت، عمرهاست