صائب به هر که می نگرم مست و بیخودست

زان سان بسر رسید که خوابی ندید کس

از دانش آنچه داد، کم رزق می نهد

چون آسمان، درست حسابی ندید کس

هر چند ساقیی و شرابی ندید کس