در چمن بیکار چون دست چنار افتاده ام

اختیارم نیست چون گرداب در سرگشتگی

نبض موجم، در تپیدن بیقرار افتاده ام

عقده ای هرگز نکردم باز از کار کسی

نیستم یک چشم زد ایمن ز آسیب شکست

گوییا آیینه ام در زنگبار افتاده ام

همچو گوهر گر دلم از سنگ گردد، دور نیست