از من بی عاقبت، آغاز هستی را مپرس

دل مرا و من دل دیوانه را گم کرده ام

چون سلیمانم که از کف داده ام تاج و نگین

تا ز مستی شیشه و پیمانه را گم کرده ام

کز گرانخوابی سر افسانه را گم کرده ام

طفل می گرید چون راه خانه را گم می کند

چون نگریم من که صاحب خانه را گم کرده ام؟