نمی دانم کجا خیزم، نمی دانم کجا افتم

درین دریای پرآشوب پنداری حبابم من

که در هر گردش چشمی به گرداب فنا افتم

خبر از خود ندارم چون سپند از بیقراریها

تلاش مسند عزت ندارم چون گرانجانان

عزیزم، هر کجا چون سایه بال هما افتم

پی تحصیل روزی دست و پایی می زنم صائب