تلخی گفتار بر من زندگی را تلخ داشت

من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

هر چه می آرد رعونت، دشمن جان من است

تیغ خون آلود شد گر شاخ گل بر سر زدم

لب ز حرف تلخ شستم، غوطه در شکر زدم

این جواب آن که می گوید نظیری در غزل

تا کواکب سبحه گردانید، من ساغر زدم