که نتواند به کام هر دو عالم کرد خاموشم

من آن حسن غریبم کاروان آفرینش را

که جای سیلی اخوان بود نیل بناگوشم

کنار مادر ایام را آن طفل بدخویم

ز خواری آن یتیمم دامن صحرای امکان را

که گر خاکم سبو گردد، نمی گیرند بر دوشم

فلک بیهوده صائب سعی در اخفای من دارد