فلک بیهوده صائب سعی در اخفای من دارد

که نتواند به کام هر دو عالم کرد خاموشم

ز خواری آن یتیمم دامن صحرای امکان را

که گر خاکم سبو گردد، نمی گیرند بر دوشم

نه آن شمعم که بتوان داشت پنهان زیر سرپوشم