سفینه در عرق شرم من توان انداخت

اسیر بند گران وفای خویشتنم

چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب

همیشه خانه خراب هوای خویشتنم

ز بس که منفعل از کرده های خویشتنم

ز دستگیری مردم بریده ام پیوند

امیدوار به دست دعای خویشتنم