تا قطره ای ز ابر مروت کشیده ایم

صبح وطن به شیر مگر آورد برون

زهری که ما ز تلخی غربت کشیده ایم

گردیده است آب دل ما ز تشنگی

آسان نگشته است بهنگ، ساز ما

یک عمر گوشمال نصیحت کشیده ایم

بوده است گوشه دل خود در جهان خاک