بیقراری بس که ما را گرم رفتن کرده بود

چون قلم آن را که با خود یکزبان پنداشتیم

بس که چون منصور بر ما زندگانی تلخ شد

دار خون آشام را دارالامان پنداشتیم

کعبه مقصود را سنگ نشان پنداشتیم

نشاه سودای ما از بس بلند افتاده بود

هر که سنگی زد به ما، رطل گران پنداشتیم