خون ما را ریخت گردون در لباس دوستی

کعبه مقصود را سنگ نشان پنداشتیم

نشاه سودای ما از بس بلند افتاده بود

هر که سنگی زد به ما، رطل گران پنداشتیم

از سلیمی گرگ را صائب شبان پنداشتیم