ما چون کمان ز گوشه نشینی درین بساط

هر چند سیل گوشه ویرانه خودیم

دست فلک کبود شد از گوشمال و ما

مشغول خاکبازی طفلانه خودیم

هر جا رویم معتکف خانه خودیم

صائب، شده است برق حوادث چراغ ما

تا خوشه چین خرمن بی دانه خودیم