ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

یک بار نجست از دل ما ناوک آهی

از بار گنه همچو کمان گر چه خمیدیم

چون شمع درین انجمن از راستی خویش