یک بار نجست از دل ما ناوک آهی

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم

از بار گنه همچو کمان گر چه خمیدیم

چون شمع درین انجمن از راستی خویش

غیر از سر انگشت ندامت نگزیدیم