ما گمانها به غرور نظر خود داریم!

به گل ابر بهاران نبود دهقان را

این امیدی که به دامان تر خود داریم

چیست فردوس که در دیده ما جلوه کند؟

گوشه دامن خالی است، که چشمش مرساد!

آنچه از توشه ره بر کمر خود داریم

خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام