آنچه از توشه ره بر کمر خود داریم

چیست فردوس که در دیده ما جلوه کند؟

ما گمانها به غرور نظر خود داریم!

گوشه دامن خالی است، که چشمش مرساد!

خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام

خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

زانهمه قصر که کردیم بنا، قسمت ما