خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

گوشه دامن خالی است، که چشمش مرساد!

آنچه از توشه ره بر کمر خود داریم

خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام

زانهمه قصر که کردیم بنا، قسمت ما

خشت خامی است که در زیر سر خود داریم

شعله از عاقبت سیر شرر بی خبرست