زانهمه قصر که کردیم بنا، قسمت ما

آنچه از توشه ره بر کمر خود داریم

خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام

خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

خشت خامی است که در زیر سر خود داریم

شعله از عاقبت سیر شرر بی خبرست

چه خبر ما ز دل نوسفر خود داریم