مدتی هم غنچه سان سر در گریبان می بریم

ما گرانی از دل صحرای امکان می بریم

یوسف بی قیمت خود را ز کنعان می بریم

همچو گل یک چند خندیدیم در گلشن، بس است

ریشه ما نیست در مغز زمین چون گردباد

رخت هستی از بساط خاک آسان می بریم

گر چه چندین خرمن گل را به یکدیگر زدیم