رخت هستی از بساط خاک آسان می بریم

همچو گل یک چند خندیدیم در گلشن، بس است

مدتی هم غنچه سان سر در گریبان می بریم

ریشه ما نیست در مغز زمین چون گردباد

گر چه چندین خرمن گل را به یکدیگر زدیم

دامن و دست تهی زین باغ و بستان می بریم

نیست برق خرمن گل، پنجه گستاخ ما