ما به امید فنا از زندگی جان می بریم

نیست برق خرمن گل، پنجه گستاخ ما

ما به جای گل ز گلشن چشم حیران می بریم

می کند منزل تلافی راه ناهموار را

نیست صائب بی غمی از وصل گل آیین ما

ما ز قرب گل چو شبنم چشم گریان می بریم