صائب به زور گریه بی اختیار، ما

ما باده را به گوشه محراب می کشیم

ترسانده است دولت بیدار، چشم ما

از بخت خفته ناز شکر خواب می کشیم

در گوش بحر حلقه گرداب می کشیم