محرم آیینه خورشید از پاس دمیم

ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

دست افسوس است برگ ما و بار دل ثمر

ما درین بستانسرا گویا که نخل ماتمیم

مدتی آدم گل از نظاره فردوس چید