دست افسوس است برگ ما و بار دل ثمر

ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

محرم آیینه خورشید از پاس دمیم

ما درین بستانسرا گویا که نخل ماتمیم

مدتی آدم گل از نظاره فردوس چید

ای بهشت عاشقان، آخر نه ما هم آدمیم؟