در ته یک پیرهن، چون بوی گل با برگ گل

ما درین بستانسرا گویا که نخل ماتمیم

مدتی آدم گل از نظاره فردوس چید

ای بهشت عاشقان، آخر نه ما هم آدمیم؟

هم ز یکدیگر جدا افتاده و هم با همیم

برنمی آید ز ابر آن آفتاب بی زوال

ورنه ما آماده فانی شدن چون شبنمیم