ورنه ما آماده فانی شدن چون شبنمیم

در ته یک پیرهن، چون بوی گل با برگ گل

هم ز یکدیگر جدا افتاده و هم با همیم

برنمی آید ز ابر آن آفتاب بی زوال

روزی فرزند گردد هر چه می کارد پدر

ما چو گندم سینه چاک از انفعال آدمیم

عقده ها داریم صائب در دل از بی حاصلی