روزی فرزند گردد هر چه می کارد پدر

هم ز یکدیگر جدا افتاده و هم با همیم

برنمی آید ز ابر آن آفتاب بی زوال

ورنه ما آماده فانی شدن چون شبنمیم

ما چو گندم سینه چاک از انفعال آدمیم

عقده ها داریم صائب در دل از بی حاصلی

گر چه از آزادگی سرو ریاض عالمیم