ما چو گندم سینه چاک از انفعال آدمیم

برنمی آید ز ابر آن آفتاب بی زوال

ورنه ما آماده فانی شدن چون شبنمیم

روزی فرزند گردد هر چه می کارد پدر

عقده ها داریم صائب در دل از بی حاصلی

گر چه از آزادگی سرو ریاض عالمیم