بر سر گنج است پای من چو دیوار یتیم

می دهد خورشید تابان بوسه بر پیشانیم

می کند بی برگی از آفت سپرداری مرا

وحشت شمشیر دارد رهزن از عریانیم

می شود معمور صائب هر که گردد بانیم