تو دانی که من پیش تخت قباد

نهم بر سرش بر دل افروز تاج

ببندم کمر پیش او بنده وار

نجویم جدایی ز اسفندیار

چه کردم به مردی تو داری به یاد

بخندید از گفت او زال زر

زمانی بجنبید ز اندیشه سر