خلوتی چون خانه آیینه داری پیش دست

مرکب نی بار باشد بر سوار خویشتن

خار دیوار گلستانم که از بی حاصلی

می کشم خجلت ز اوج اعتبار خویشتن

بهره ای بردار از بوس و کنار خویشتن

می توانی آتش شوق مرا خاموش کرد

گر دلت خواهد، به لعل آبدار خویشتن