دیدن آیینه را موقوف خواهی داشتن

بهره ای بردار از بوس و کنار خویشتن

می توانی آتش شوق مرا خاموش کرد

گر دلت خواهد، به لعل آبدار خویشتن

گر بدانی حال من در انتظار خویشتن

بس که چون آیینه صائب دیده ام نادیدنی

می شمارم زنگ کلفت را بهار خویشتن