خود را شکفته دار به هر حالتی که هست

این قوم را تصور سنگ مزار کن

درد پیاله ای به گریبان خاک ریز

سنگ و سفال را چو عقیق آبدار کن

خونی که می خوری به دل روزگار کن

شبنم زیان نکرد ز سودای آفتاب

در پای یار گوهر جان را نثار کن