تا کی توان به مصلحت عقل کار کرد؟

خونی که می خوری به دل روزگار کن

شبنم زیان نکرد ز سودای آفتاب

در پای یار گوهر جان را نثار کن

یک چند هم به مصلحت عشق کار کن