بگذار گوش را و سرانجام هوش کن

چون می درین دو هفته که محبوس این خمی

سرجوش زندگانی خود صرف جوش کن

بسیار نازک است سخنهای عاشقان

چون صبح، در پیاله زرین آفتاب

خونابه ای که می دهد ایام، نوش کن

از روی تلخ توست چنین مرگ ناگوار