چون صبح، در پیاله زرین آفتاب

سرجوش زندگانی خود صرف جوش کن

بسیار نازک است سخنهای عاشقان

بگذار گوش را و سرانجام هوش کن

خونابه ای که می دهد ایام، نوش کن

از روی تلخ توست چنین مرگ ناگوار

این زهر را به جبهه واکرده نوش کن