خونابه ای که می دهد ایام، نوش کن

بسیار نازک است سخنهای عاشقان

بگذار گوش را و سرانجام هوش کن

چون صبح، در پیاله زرین آفتاب

از روی تلخ توست چنین مرگ ناگوار

این زهر را به جبهه واکرده نوش کن

ساقی صبوح کرده ز میخانه می رسد