از روی تلخ توست چنین مرگ ناگوار

بگذار گوش را و سرانجام هوش کن

چون صبح، در پیاله زرین آفتاب

خونابه ای که می دهد ایام، نوش کن

این زهر را به جبهه واکرده نوش کن

ساقی صبوح کرده ز میخانه می رسد

صائب وداع صبر و دل و عقل و هوش کن