وگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من

ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از من

ز بیدردی دلم شد پاره ای از تن، خوشا عهدی

که هر عضوی چو دل از بیقراری می تپید از من

به حرفی عقل شد بیگانه از من، عشق را نازم