که با آن بی نیازی، ناز عالم می کشید از من

ز بیدردی دلم شد پاره ای از تن، خوشا عهدی

که هر عضوی چو دل از بیقراری می تپید از من

به حرفی عقل شد بیگانه از من، عشق را نازم

چرا برداشت آن ابر بهاران سایه از خاکم؟

زبان شکر جای سبزه دایم می دمید از من

نگیرم رونمای گوهر دل هر دو عالم را