هست با مردم دیوانه سر و کار مرا

ورنه دلتنگ ازین عالم دلگیرم من

نشود دیده من باز چو بادام به سنگ

بس که از دیدن اوضاع جهان سیرم من

دل همان طفل مزاج است اگر پیرم من

بهر آزادی من شب همه شب می نالد

بس که از بیگنهی بار به زنجیرم من