دهان غنچه به لب مهر دارد از شبنم

نشد که گل کند از لب، بهار خنده تو

در آی از درم ای صبح آرزومندان

که سوخت شمع من از انتظار خنده تو

ز بس خجل شده در روزگار خنده تو